Ahmet Telli şiirleri…

DİRENİŞ ŞİİRLERİ

Durmadan şehitler verdik

ama direndik sokak sokak

inatla taşıdık barikatlara umudu

dünyanın dörtbir yanına

selam uçurduk

ve sürdük namluların karnına

cehenneme dönmüş yüreklerimizi

 

ve içimizin yanan sularında

şahlanıp duran bir küheylan vardı

yeri tozuturken göğe küfrediyor

ve taşıyordu bunca kavganın

bir türlü kabuk bağlamayan yarasını

Barikatlar kanlı, gökyüzü dumanlıyken

kalbimizdi, cankuşumuzda parçalanan

 

Bulutlar geçerdi üstümüzden yağmursuz

kuşlar geçerdi her biri ölü kuşlar

umut bir küheylanın son bakışı

bir nehrin denize ulaşamadan kuruyuşu

Türküler kalırdı bize, türküler ve türküler

ve şimdi tarihin tekerleğini

öylece bağlıyorduk öfkenin yelesine

women-of-the-paris-commune

DÖVÜŞEN ANLATSIN 

Elimizde acının kehribar tesbihi

ki kayıp durmakta parmaklarımızdan

Ey şair

yine bölük pörçük anlattın

yine eksik bıraktın bir şeyleri

gün devrilmekte ama sen

tutmamışsın acımızın çetelesini

 

Sen sus artık, bize bundan sonrasını

dövüşen anlatsın

1830Delacroix_-_La_liberte_guidant_le_peuple

YOL AYRIMI

Bir yol ayrımına getirdi bizi zaman

ki daha kurtarılmış değil seher türküleri

dağları kuşatan çakal sesleri dinmiş değil

hala tütüp durmakta acılarımızın dumanı

konup göçmedeyiz mayınlı topraklarda

ama unutmayalım, bir yol ayrımındayız artık

bellidir geçmiş ile gelecek

 

Bellidir

geçmiş ile gelecek arasında kalan

Eylem-01-12-16-1

Yorgun bedenini toprağın soğuk karnında

nasıl dinlendirirse durgun bir göl

ve nasıl bırakırsa kendini gölün ortasında

suyun öpüşken dudaklarına bir netgiz

öylece vermişti sessizliğin ellerine kendini

sabrı demleyip duran bir derviş gibi gece

Sessizliğin ve bekleyişin

katran gibi yayıldığı

            ve yayılıp

                    bütün sokakları

                           caddeleri

                                  varoşları

                                   boğduğu bir suskunluktu bu

Yaprak kıpırdamıyor

soluk bile almıyordu kent

Tam bu anda

         birdenbire parçalandı

                  sessizliğin

                           billur fanusu

Birer masal canavarı gibi

          dörtbir yandan

                    ışıklar saçarak

                               çığlık çığlığa böldü geceyi

                                       panzer sesleri

ve dokuz on yaşlarında bir çocuk

çığlıklarla uyandı düşlerinden

“Zulüm ıslık mı çalıyor”

                                     dedi korkuyla

                       “zulüm ıslık mı çalışyor sokaklarda”

Ve tam o anda

                    grev davulcusu

                    vurdu ilk tokmağı

                     gerilmiş karnına

                            davulun

Sonra annesinin yumuşak

                     okşayışlarıyla çekildi çocuk

                     güvenliğin

                              dingin sularına

Grev çadırlarının kurulmakta olduğu fabrikayı

çelik zırhlı

          teneke yürekli

          şövalyeler gibi saran panzerler

          yaralı bir hayvan gibi

                    çığlık atıyordu

                              aralıksız

Sanki firavun saraylarının kubbelerinde

          göktanrı kırbaç sallıyor

                   vce köleler

                    pramitlere taş çekiyorlardı

Denilebilir ki

         bir kıvılcımla tutuşacaktı bütün orman

         başlayacaktı belki de o an

                   bir büyük yangın

Ve o gece annesinin kucağında

ilk tarih dersini dinledi çocuk

grev davulcusundan

be2a3bc9b8d1964f5dec39b0db12f118

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s